ભેદી મુસ્કાન (ભાગ-૨)

(વહી ગયેલી વાત…

રસમલાઈ જેવી યૌવના ‘મુસ્કાન’ ભેદી અદામાં પોલીસચોકીમાં પ્રવેશે છે, અને પોતે ‘સાઇકો’ હોવાની કબૂલાત કરે છે. ઇન્સ્પેક્ટર સમક્ષ બયાન આપે છે કે.. પોતે એકદમ ઠંડા કલેજે પોતાનાં પતિનું કતલ કર્યું છે, અને લાશ ડીપ-ફ્રિઝરમાં સંતાડી રાખી છે! ઇન્સ્પેક્ટર અચંબિત થઈ જાય છે, અને પૂછપરછ ચાલુ કરે છે. ત્યાં જ અચાનક.. બહારથી એક યુવક દોડતો આવે છે, અને ઇન્સ્પેક્ટરને પોતાનો પરિચય મુસ્કાનનાં પતિ અરમાન માથુર તરીકે આપે છે. કોન્સ્ટેબલ આ યુવક અંગે ઇન્સ્પેક્ટરને માહિતી આપતા જણાવે છે કે એ ‘રેડ-લાઈટ’ એરિયાનો દલાલ છે…

હવે આગળ…)

જો તમારે આ સુંદર વાર્તા નો પ્રથમ ભાગ વાંચવાનો બાકી હોય તો અહીં ક્લિક કરી ને વાંચજો કહું સુંદર તમને મજા આવે એવી નોવેલ છે

Click Here

* * *

અત્યાર સુધી શાંતિથી બધો તમાશો જોઈ રહેલા કોન્સ્ટેબલે ઇન્સ્પેક્ટરના કાનમાં હળવેથી ફૂંક મારી, “સાહેબ, જાણો છો આ યુવક કોણ છે ?”

ઇન્સ્પેક્ટરની શંકાસભર નજર ત્રાંસી થઈ. જાણે કે ધારદાર આંખો પ્રશ્ન પૂછી રહી હોય એમ કોન્સ્ટેબલ સામે જોયું, “કોણ..?”

“દલાલ છે… રેડ લાઈટ એરિયાનો..” કોન્સ્ટેબલે આખા કેસમાં ‘યુ ટર્ન’ લાવતી મહત્વની કડી પૂરી પાડવાનો શ્રેય લેતા જણાવ્યું…

ઇન્સ્પેક્ટર એવી રીતે કોન્સ્ટેબલને ઘૂરકી રહ્યો હતો, જાણે કે કહેવા માગતો હોય – ‘તું ક્યાંથી આવા રેડ-લાઈટ એરિયાના દલાલને ઓળખે ?’ કોન્સ્ટેબલ પામી ગયો; ઝંખવાણો પડ્યો. એ કૈક ગોળગોળ જવાબ આપીને કેસમાં વધારે ગૂંચવાડો ઊભો કરે એ પહેલાં જ ઇન્સ્પેક્ટરે બીજી માહિતી માગી, “તો શું આ મુસ્કાન… કોલ-ગર્લ..?”

“અરે સાહેબ, ત્યાં સુધીની પહોંચ નથી મારી… હું એ વિશે કશું નથી જાણતો.” છોભીલા પડેલા કોન્સ્ટેબલે જાણે કે પોતાના બંને હાથ ઊંચા કરી દીધા.

ઇન્સ્પેક્ટર માટે હવે પેચીદો સવાલ એ હતો કે અહીં સાચું કોણ બોલે છે, અને કોણ જૂઠું..? કોનું માનસિક સંતુલન ખોરવાયેલું છે, ને કોણ ‘માસ્ટર માઈન્ડ’..? મુસ્કાન ખરેખર કોલ-ગર્લ હોઈ શકે ? આ વ્યક્તિ, કે જે પોતાને એનો પતિ કહેવડાવે છે, એના સકંજામાંથી છટકવા માગતી હોય.. ત્યાંથી ભાગી આવી હોય, ને કદાચ જેલમાં પૂરાઈને એ પોતાની જાતને સુરક્ષિત રાખવા માગતી હોય…? શક્ય છે આ દલાલ ફરી એને એ રેડ-લાઈટ એરિયાની ગંદકીમાં ખેંચી જવા માગતો હોય…

ઇન્સ્પેક્ટર દ્વિધામાં સરી પડ્યો !

ત્યાં જ અચાનક…

મુસ્કાનનાં હોઠ પરથી એક કરાહ નીકળી. એ બંને હાથે પોતાનું માથું દબાવી, આંખો બંધ કરી ચક્કર ખાવા લાગી. ને ‘ધડામ’ કરતી એ નીચે જમીન પર ફસડાઈ પડી. એનાં ખભેથી એની ગોલ્ડન કલરની હેન્ડબેગ છટકી ગઈ, ને જમીન પર પડતાં જ ખૂલી ગઈ. એમાંથી વેરવિખેર થવા માટે ડોકાતા સામાનમાં સૌથી ઉપર દેખાતા એક ‘આઈ-કાર્ડ’ પર ઇન્સ્પેક્ટરની બાજ-નજર પડી.

યુનિફોર્મમાં સજ્જ મુસ્કાનનાં પાસપોર્ટ સાઈઝ ફોટો વાળો ‘આઈ-કાર્ડ’ જોતાં જ ઇન્સ્પેક્ટરના કપાળે પરસેવો વળવા માંડ્યો. હવે દિમાગ ભમવાનો વારો ઇન્સ્પેક્ટરનો હતો.

મુસ્કાન કૈક વધુ ને વધુ ‘ભેદી’ બની રહી હતી…

ઇન્સ્પેક્ટરની નજર ફરી રહી હતી… કોઈક વાર આઈ-કાર્ડ પર તો કોઈક વાર મુસ્કાનનાં ગૌર ચહેરા પર… જાણે કે એ કંઈક શોધી ન રહ્યો હોય? એના અજાગૃત મનમાં મુસ્કાનનો યુનિફોર્મધારી, મુસ્કાતો અને શરારતી ચહેરો થોડી ઝાંખપ સાથે તરવરી રહ્યો હતો! એટલામાં અરમાન જમીન પર પડેલી મુસ્કાન પાસે દોડી આવ્યો, પાણી લઈને એનાં ચહેરા પર છાલક મારી. થોડી વારમાં મુસ્કાન હોશમાં આવી. એક મદમસ્ત અંગડાઈ લીધી, ને જાણે કે અંગેઅંગમાંથી કમાલની કરામત નિખરી ઊઠી!

મુસ્કાન હવે કંઈક સ્વસ્થ જણાતી હતી. ઇન્સ્પેક્ટર ફરી એકવાર એનાં કેસમાં પ્રવેશ્યો, “જુઓ મેડમ, તમારો કેસ પેચીદો બનતો જાય છે. તમારા બયાન મુજબ તમે તમારા પતિનું કતલ કર્યું છે, અને લાશ ડીપ-ફ્રીઝરમાં સંતાડી રાખી છે – ઘણાં દિવસોથી… બરાબર..?”

મુસ્કાનનાં સપાટ અને ભાવવિહીન ચહેરા પર કોઈ પણ રેખા ન ઊપસી.

ઇન્સ્પેક્ટરે આગળ જણાવ્યું, “..અને આ યુવક પોતાને તમારા પતિ તરીકે ઓળખાવે છે… તમને ‘સાઇકો’ તરીકે ખપાવે છે.. જ્યારે તમે એ બંને વાતનો સાફ ઈનકાર કરો છો… હવે મેડમ, અમારે તો અમારી વર્દીની ફરજ બજાવવી પડે ને..? તપાસ તો હાથ ધરવી જ પડશે..!”

એણે કોન્સ્ટેબલને હુકમ કરતી સૂચનાઓ આપવા માંડી… “કોન્સ્ટેબલ, મિસિસ મુસ્કાન માથુર, તથા એમનાં દ્વારા આ ‘નહીં સ્વીકારાયેલા’ એમનાં પતિ અરમાન માથુર – બંનેને પોલીસ જીપમાં તમારી નિગરાની હેઠળ લઈ લો. આપણે ઊપડીએ છીએ એમનાં રહેઠાણે, ‘લાશ’ને કબજે કરવા… લેટ્સ મુવ, ક્વિક..!”

* * *

મુસ્કાને જણાવેલાં સરનામાની દિશામાં ઇન્સ્પેક્ટર જીપ હંકારી રહ્યો હતો. આખરે લાંબું અંતર કાપ્યા પછી શહેરના લગભગ છેડે – એક સૂમસામ લાગતાં વિસ્તારમાં નવા બંધાયેલા એક કોમ્પ્લેક્ષ આગળ, મુસ્કાનનાં ઈશારે જીપ રોકાઈ.

દિવસ ઢળી ચૂક્યો હતો. સૂર્યાસ્ત પછીનું ઝાંખું અજવાળું અને ઊગી રહેલું હળવું અંધારું કેટલાંયે રહસ્યોનો પર્દાફાશ કરવા માટે જાણે કે થનગની રહ્યું હતું. ઇન્સ્પેક્ટરની ચકોર નજર ચારે તરફ સાવધાનીથી ફરી રહી હતી. આસપાસ કોઈ અવરજવર જણાતી નહોતી. કોમ્પ્લેક્ષનું બાંધકામ અમુક ઠેકાણે હજુ અધૂરું હોય એમ લાગતું હતું. માંડ બે-પાંચ ફ્લેટમાં કોઈક રહેતું હોવાનું જણાઈ આવતું હતું. ઇન્સ્પેક્ટરનું દિમાગ કોઈપણ જાતના નવા વળાંક માટે તૈયાર જ હતું.

એને કંઈક એવી પ્રતીતિ થઈ રહી હતી – જાણે કે એ કોઈક કેસના સિલસિલામાં અગાઉ પણ અહીં આવી ચૂક્યો છે.. પણ રોજની ખૂનામરકી અને અપરાધોની આંટીઘૂંટીમાં અટવાયેલો એ પોતે વધુ કંઈ પણ યાદ કરવા માટે અસમર્થ હતો.

બધાં જીપમાંથી નીચે ઊતર્યા. દરેકના મોઢાં જાણે કે સિવાઈ ગયાં હતાં, છતાંયે હૃદય બધાંયનું તેજ રફતારથી ધડકી રહ્યું હતું! થોડી વાર પછી ચારેય જણ લિફ્ટમાં પ્રવેશ્યાં. લિફ્ટ ઉપર તરફ સરકી, ને તેરમા માળે આવીને અટકી. બહાર નીકળતાં જ..

મુસ્કાનનો હાથ ખભે લટકાવેલી પોતાની હેન્ડબેગમાં સરક્યો. એનાં રસીલા હોઠ સહેજ મલક્યા. ગુલાબની પાંખડી જેવા કોમળ હોઠનો જમણી તરફ્નો ખૂણો સહેજ અંદરની તરફ વાળી, પોતાના ચમકીલા દાંતથી એણે દબાવ્યો.. ને હોઠના ખૂણે રહેલો એક કામણગારો કાળો તલ ભીનો થયો..! બેગમાં કંઈક ફંફોસી રહેલા એનાં હાથે ફ્લેટની ચાવી કાઢી..

દરવાજો ખોલ્યો. પછી હળવેથી એ એક તરફ ખસી ગઈ. અને બોલી – “અ..ઇન્સ્પેક્ટર, તમે જ..જ..જાતે જ અંદર જઈને ખાતરી ક..ક..કરી લો, તલાશી લ્લલઈ લો…”

“કેમ..? આ તો તમારો જ ફ્લેટ છે ને.. તમે નહીં આવો અંદર?” ઇન્સ્પેક્ટરે કટાક્ષથી પૂછ્યું. હવે એને પણ કોઈક ષડયંત્રની ગંધ તો આવી જ રહી હતી.

“મ..મને બ..બ..બીક લાગે છે.. લ..લ..લાશની બીક..” મુસ્કાન થરથર કાંપી રહી હતી. કપાળે અને ગળે પરસેવો વળી રહ્યો હતો. એની મોટી અને માંજરી આંખો ચકળવકળ થઈ રહી હતી.

“વાહ નૌટંકી! પતિનું ઠંડા કલેજે કતલ કર્યું… લાશ ડિપ-ફ્રિઝરમાં સંતાડી… કેટલાંયે દિવસો કામમાં વ્યસ્ત રહ્યાં… અને હવે… હવે બીક લાગી..?” ઇન્સ્પેક્ટર ગુસ્સામાં બરાડી રહ્યો હતો. એના દિમાગમાં જાણે કે શબ્દો ગુંજી ઊઠ્યાં, “સાઇકો સાલી..!”

લાલધૂમ ચહેરે ઇન્સ્પેક્ટરે કોન્સ્ટેબલને સૂચના આપવા માંડી.. “હું ફ્લેટની અંદર જઈને તપાસ કરું છું. તમે ત્રણેય જણ અહીં બહાર જ ઊભા રહો…” -અને કોન્સ્ટેબલને ઈશારાથી મુસ્કાન તથા અરમાન પર ચાંપતી નજર રાખવાનું જણાવી દબાતા પગલે એણે ફ્લેટમાં પ્રવેશ કર્યો.

સલામતી ખાતર એણે પોતાની સર્વિસ રિવોલ્વર પણ પોકેટની બહાર ખેંચી કાઢી. કોઈ શાર્પ શૂટરની અદાથી બંને હાથમાં મજબૂતીથી પકડી લીધી. પોતાની તીક્ષ્ણ નજરથી ચારે દિશાઓનું નિરીક્ષણ કરતો એ આગળ વધ્યો. લિવિંગરૂમની સજાવટ એકદમ વ્યવસ્થિત લાગતી હતી. કિચન પણ ચોખ્ખુંચણક હતું. બાથરૂમ-ટોઈલેટ બધું જ – લગભગ સુઘડ અવસ્થામાં હતું. એવો એકેય અણસાર સુધ્ધાં આવતો નહોતો કે આ ફ્લેટમાં કોઈક કતલ થયું હોય..!

“આ મુસ્કાન ખૂબ પ્રપંચી લાગે છે..” મનોમન બબડતો એ આખરી અને તપાસવાના બાકી રહેલા ‘સ્ટોરરૂમ’ આગળ આવીને ઊભો. એણે દરવાજાને હળવેથી અંદરની બાજુએ ધકેલ્યો.

અંદરનું દ્રશ્ય નજરે ચઢતા જ એની આંખો પહોળી થઈ ગઈ! મોં ઉઘાડું રહી ગયું! એના શરીરમાંથી ભયનું એક લખલખું પસાર થઈ ગયું! આવા તો ઘણાંયે ‘ક્રાઈમ સીન્સ’ એ જોઈ ચૂક્યો હતો.. છતાંયે અહીંની અંધકારમય નીરવતા એને ડરાવવા માટે કાફી હતી!

* ક્રમશઃ *

વધુ આવતા અંકે…

લેખક : ધર્મેશ ગાંધી (DG)

Comments

comments

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here